Is gelukkig zijn aangeboren?

Ik vraag me al een tijdje af in hoeverre gelukkig zijn aangeboren is. En, daaraan gerelateerd, of je hierop dan zelf nog (merkbaar) invloed kunt uitoefenen. Ik had me er al een beetje bij neergelegd dat ik dit nooit te weten zou komen. Maar ik ben er sinds kort achter dat hier wel degelijk onderzoek naar gedaan is.

De percentages

Zo las ik in 'Dossier geluk' van Trouw, het volgende artikel: Geluk is een werkwoord. Hierin wordt hoogleraar psychologie aan de universiteit van Californië Sonja Lyubomirsky geïnterviewd. Volgens haar wijst wetenschappelijk onderzoek aan, dat geluk (of eigenlijk, geluksgevoel) ten dele is aangeboren, maar dat je het zelf ook nog flink kunt beïnvloeden. Zij noemt de volgende gemiddelde percentages: Dit betekent dat je dus voor 40% zelf kunt bepalen hoe gelukkig je bent. En uiteraard heb je zelf ook wat invloed op je levensomstandigheden, dus hier zit wellicht ook nog wat marge.

Van Ruut Veenhoven, bijzonder hoogleraar sociale condities voor menselijk geluk, kwam ik een slide tegen die blijkbaar in een presentatie zat die hij gaf op het 'The Haring institute of Happiness symposium: A Market for Happiness'. Hij heeft het over de volgende percentages: Deze cijfers zijn dus nog iets gunstiger voor iedereen die probeert gelukkiger te worden.

Het lezen van de percentages

Hoewel deze cijfers gemiddelden zijn en daarom niet exact zullen overeenkomen voor iedereen, denk ik dat je ervan uit kunt gaan, dat jouw eigen percentages ongeveer hetzelfde zullen zijn. Dit houdt in, dat je aan ongeveer de helft niks kunt doen (of positiever: die krijg je gratis), maar het overige deel wel.
De cijfers zeggen eigenlijk het volgende: Ben je niet gelukkig (genoeg), dan kun je hier dus aan werken. En werk je er niet aan, dan is er een kleine kans dat hier iets aan verandert. Ben je wel gelukkig, dan is dat hartstikke mooi. En mocht dat ooit veranderen, dan kun je het weer op het juiste niveau krijgen.